"...we shall always be our own direst foes..."

suavisel

2009-12-29T15:31:00.002-08:00

"...ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
içlenip buzlu bir kadeh gibi
buğulanıp buğulanıp durmasam..."

Attila İlhan / Pia

Hangi eylül geçtiyse kapımızdan, koş seslenelim arkasından. Eteğimizde soluklanmadan, bırakmadan ayağının tozunu göz kapaklarımıza, içmeden çayımızı gitmesin. Saçsın yapraklarını, parmak uçlarımızda sevişelim. Topuklarımız ayaz koksun.

Belki süpürür giderken, hatta bakarsın yıkar selamsız, bazen sabahsız çiğlik tohumları. Saçlarını karıştırır, uğultularını bırakır belki. Avunmalık rüzgar parçaları hediye eder belki misafirperverliğine. Yıldız sakladığı gecelerde atıştırırız belki, anımsar ve aynı gece unuturuz.

Yakala eylülü.
Dolan ayaklarına hiç olmazsa.

Sığcalar uzak olsun...

bir şeyler daha

2009-12-29T15:31:00.001-08:00

"Çağın çılgınlığının insanları gelişigüzel birbirine karıştırdığı, ölümüne bir savaşın sonunda, düşman, düşman kardeş olarak kalır. Yanlışları dolayısıyla suçlanabilse bile, onu ne hor görebiliriz, ne de ondan nefret edebiliriz: mutsuzluk ortak yurttur bugün, sözünü tutmuş olan biricik yeryüzü ülkesidir."
Camus / L'homme Revolte

Küçük direnişler, büyük yanlışlar, yanılışlarla dolu bu bana ait, minik yeryüzü ülkesi. Sınırlarımızdan çok ufuk çizgimize ilerliyor, yatay düzlemde saldırıyor varlıklarını yakından kestiremediğimiz çirkinlikler.
Daha dün dirsekleri kanıyordu, bugün vebayı uyandırdı derin uykusundan bu gözleri yabancı çocuk. O hayallerine hayal demekten korkmakla yükümlüydü, bir taşı bir tepeye yuvarlamakla sorumlu. Lakin dalgaların üstünde yürüyen mucizeler ona uğramaya çekiniyordu tanınmama korkusundan.
...

devamlılığı öldü saçlarının ucunda...

nothing in that drawer

2009-12-29T15:30:00.000-08:00

Konuşacak çok
az şeyin olduğu
geri dönüşsel
bir hamle

"Bu çekmecede hiç bir şey yok!"

Yazılı, çizili
dökülü, yapılı
milyon parçacık
paramparça
milyon parçacık
biri bir ucundan başlar toplamaya
öteki öteki
buluştukları yerde
kesiktir elleri
kanları kurumuş
unutmuş
affetmiş
ama parçalı

a. "creeley" p.

üçnoktasız

2009-10-21T11:54:00.001-07:00

Üç noktasız bir hikaye bu, son kez sana yazdığım. Sana son kez yazdığım en soluksuz hikaye bu. Son kez sana yazdığım, telif hakkı ödenmiş en akışkan hikaye, bu. Saçtım kelimelerimi ortaya, hiç biri için kaygı duymayarak. Konfetiden bozma sıralı cümleler, şükürsüz dualar oluşturdum senin için son kez. Bir gecede asal acılar büyüttüm senin için, kendinden ve senden başka hiç bir şeye bölünmeyen.

Üzerinde çalışılmış küçük şiirler peydahladım, bekaretimin tamamını kapı önlerinde, camekanlarda harcadım. Buraya gelebilmek için yazık ki hiç uğraşmadım, üçnoktasızdı buraya gelen yollar, hepsi bitti ayaklarımın altında. Hepsi kaydı ayaklarımın altından.

Buraya geldim, bütün köstekli saatler köşe başlarına asıldı sahipsizlikleri tarafından.

Buraya Simone Weil'i çiğneyerek geldim. Üstüne konduğum mirasın zehrini akıttım buraya; boşuna öldürdüm onu bir kez daha. Son kez daha unuttum damarlarımda akan ideolojik zırvaları, hepsini bir yalana uydurdum, kafadan atmış gibi attım kafamdan.

Ne demişti küçük şair; "İnsanlar bazı aşklara büyük harflerle başlar." Orta kademe bir başlangıç yapmışımca davrandım kendime burada. Ve dedim ki içimden o küçük şaire "üvey arkadaş"ım aşkına; "ben bedendeki mıknatısın büyüsünü bozdum". Cevap verdi küçük şair: "Ne mutlu sana!"

Ağzımı bozdum ben de, oynama mutsuzluğumun ayarıyla, dengeleri sabitlerse boşluğa düşerim. Belki sıradanlıkları bekleyemez olurum yüzünün çizgilerinde. Belki göğüs kafesine yaslayabilecekken ellerimin acısını, ben senden, ölümün benden geçtiği kadar, vazgeçerim. Belki zamanlı zamansız unuturum çatıların altında uyumayı, gökyüzünün sayıklamalarına fütursuzca kulak asarım. Belki kendimi bir avuç kiraz kurusuyla derde sokar, kırmızı sözcüklerden sitemsiz son hikayeler akıtırım dudaklarına.

Karşıdan karşıya geçerkenki bir kaç saniyelik telaşta kaybettim kendimi burada. Burada üçnoktaları "git" diyişine sarmaladım, ikisini birden vahşice kundakladım. Ölürken hiç çığlık atmadılar, ne mutlu sana!

Darısı her köşe başlarına bıraktığım birliktelikler listesinin başına.

orta ısıda düşüş

2009-10-19T13:42:00.001-07:00

"doktor!" dedim, "hey doktor!"
gel dedim sana! bak, ölmedim
belki evi özlemiştim
belki tutunmayı beceriyle yaşamaya

- yaşamak beceri işi diye söylemedim –

Zeynep Arkan

Çok görüp çok geçirmiş, gördüklerine üzülüp geçirdiklerinden yorulmuş bir seyyah kadar pişman şimdi bedenim. Ellerim kalemlere gidiyor, keskin geometrik formlar oluşturuyor kırmızı mürekkeple kağıtlar üzerinde. Paydalar biçiyor keskinliklerden. En köşelisi, en acıtıyor...

Bir gün aynaya baktığında kendini hiç görmediği kadar yorgun görüyor gözlerim. O kadar bağışık ki ağlamaya, gözyaşları gözaltlarında birikip mavi dalgalar oluşturuyor. Aynalarda med cezire yakalanıyor, gözlerim kendi içlerinde boğuluyor.

Hiç bir tattan bahsetmek istemiyor dudaklarım. Konuşurlarsa sıcaklıklarını kaybedecekler gibi, en çok benim gibi, en fazla bendenmiş gibi davranıyor dudaklarım. Bıraksa feci düşecekmiş gibi, bıraksa canı acıyacakmış gibi, bıraksa elleri kesilecekmiş, çığlığı tıkanacakmış gibi. Tutsak ediyorlar kelimeleri onlara sarılarak, tabutlara koşan merhum yakınlarına sarılan üçüncü, gerçek, sakin şahıslar gibi.

Başımı ellerimin arasına alıp dudaklarımı kanatıyorum belki hakkını verebilirim her bir parçanın diye... Belki atlatabilirim develeri hendeklerden, belki günün birinde Zühre olmanın kıyılarına ulaşabilirim diye... Belki acemi şanslarına gelebilirim... Belki o seyyah kadar içten dilersem görmemiş geçirmemişliği, belki kazanabilirim acemliğimi sahte şansların büyüsüne kapıldığımdan. Belki varlığımdan sıyrılıyorsun, belki yokluğumdan.

Bütün bunlar, canım çok uçlarda yandığından.
Yaşamayı beceriden saymayıp, kıyılarında boğulduğumdan.
Yalandan...

pis

2009-07-07T02:10:00.001-07:00

Bu karanlık olmayı becerebilmekten yoksun geceden gelir, geçer sesleri.
Bu karanlık gecenin sahibi olmaya çalışan arsızların yüzsüz izleri.
Çiğnenip de tükürülmüş gibiler asfalta alışkanlığıyla saçma atalıklarının. Kokularını hangi ucuzcuda kaybettiklerini hatırlayamayan kadınlar gibiler, aslında bir kez olsun merak etmeye gönlü olmayan, bir kez olsun merak etmeye yüz bulamayan kadınlar. Sabah köpeklerinin küflü kokusunu yadırgayıp da aslında bilmeyenler gibi, sokak köpekleri hiç yalvarmazlar.
Sokak köpekleri kirli dişlerinden bir kez olsun utanmazlar. Hiç bir geceye fütursuzca sahip çıkmazlar sokak köpekleri, sokak köpeklerinin omuzlarına yıkılır korkak geceler sadece.
İşte onlar ne bilirler yaralarını civanperçemleriyle gizlemeyi, kanlarını israf demeden saten çarşaflara akıtırlar. Vücudunu beşsantimdebir ince urganlarla bağlayıp da hepsini bir anda çözmenin tadını, ancak seyirci koltuklarından uzattıkları burunlarıyla tadarlar. Saçlarını medusa'nın yılanlarıymışca kollarlar...
Bedavaya da sunsa, harcasa da kendini, hiç sevişmemiş insancıklar gibidirler onlar. İşleri güçleri, başkalarınca bağlanmış gözleriyle, bağlamaya çalışmaktır birbirlerinin hali hazırda bağlı gözlerini. Yastıklarını koklamadan uyuyakalanlardır.
Sefiller.

çürü-müş

2009-07-07T02:09:00.000-07:00

"..and clenching your fist for the ones like us
who are oppressed by the figures of beauty,
you fixed yourself, you said, well never mind,
we are ugly but we have the music.."

Yeterince olgunlaşmış bir meyveyi yemek, bir dahaki bağbozumuna tohum sulamaktır ölüm dediğin. Çürümüşlüğün ise, hiç bir manası yoktur. Bir ölçekte nerde durduğunu bilmemektir, kefeleri sahteden bir terazi olmaktır.
Karıncayı incitmektedir inceliği.

Bir gündoğumunda seviştiğin adamın asla o olmamasıdır. Vicdanından bir zaman gelen seslerin ansızın susmasıdır. Hiç de feci acıtıyor olmamasıdır mesela...

Bazen içinde taşıdığın sevgiye inanamamaktır. Ondan iğrenmektir hatta. Nasıl koşulsuz sevdiğinden nefret etmektir.

Bugünkü o vasat hatun gibi görülmemiş bir rahatlıkla "idam cezasını destekliyorum" demektir bazen. Bir cana kıyma hakkını ve yetkisini, gözü kapalı, bir kişiye ya da kuruma teslim etmek, ve bu yolla, bir topluma "insan öldürülebilir" mesajı vermektir. İnsanın çürümüşlüğünün en kötü özelliği de, kokmamasıdır.

Bazen otuzyedikişiyi bir çırpıda değil, yavaş yavaş yakmaktır çürümüşlük. Bazen o canlardan tüten dumanın kokusunun onaltıyılsonra burnuna gelmemesidir. Ne bir çığlık duymak, ne bir damla kana şahit olmaktır. Bazen çürümüşlük adım adım yaklaşmaktır sağlama. Bulaştırmaktır.

only for sleepyheads

2009-01-29T09:28:00.001-08:00

Ellerindeki hayatı kaybetme riskine karşılık ona sıkıca tutunmak arasında gidip geliyorsun... Bir yanın bırak diyor, nereye gidebilir en fazla, ne kadar daha kaybolabilir? En büyük mutsuzluk ne kadar büyüktür acaba, ne kadar acıtır? Ne olur o acı geçince, nereye taşır seni yaraların, ne olur onun altında ezilince? Ne kadar daha karanlık olabilir gökyüzü, daha ne kadar kör olabilirsin? Saçların ve kirpiklerin dökülür belki, gözlerin biraz kanamaya başlar. Bunca yılın korkusu, endişesi, acısı, merhameti, tutkusu... Hepsini emer bedenin ve biçer kendini bunlardan tekrar. Sonra elbet tekrar açılır gözlerin, parmakların kımıldar. Kocaman bir gerçek gitmiştir senden belki, ama en fenası, ufacık bir yalan da kalmıştır çekmecende. Hiç bir şeyin bahanesi, telafisi yoktur, kaçamazsın artık hiç bir şeyden. Elinden düşürmediğin, omuzlarından indirmediğin minik bir kuş vardı süslü kafesinde. Ona bir isim vermiştin ve sevgiyle beslemiştin belli ki. Şimdi onu paslanmış demirlerinin ardına koyuyorsun ve en uzak odaya taşıyorsun bakmaktan bile çekinerek. Zaman geçiyor, besleyemiyorsun artık. Açıyorsun pencereni griyken gökyüzü, bırakıyorsun soğuk ve nemli havaya. En kötüsü, biliyorsun yem bulamadan yem olacağını. Ve bu içini acıtmıyor. Asla sevemiyorsun bir çocuğu mesela. Onlar da garipsiyor seni, deneyimsel dokunuşlarına ve bakışlarına maruz kalıyorsun. Önceden hızla akardı hayat, giden her güne burulurdu için ama yenilerindeydi de gözlerin... Yavaş bile değil ki şimdi, akmıyor. Asla sonlanmayacakmış gibi, ya da çoktan sonlanmış gibi. Ondan üşüyormuşsun gibi sürekli...Hiç bir şey ifade etmiyor annen. Ölebilir her an. Hiç bir mutlu anı kalmamış hafızanda ardından anlatabileceğin. Yenilerini oluşturmaya hevesiniz de yok gücünüz de... Olanaksız zaten koruyamadıklarını geri getirmek yerine. Öyle olsaydı ölümden döndürürdüm diyorsun kendine... İyi bir anı olurdu hem. Çok sigara içiyorsun. Öyle ki kül gibi yüzün. Kendine dokundugunda kuru ve heterojen bir doku geliyor eline. Yalan gibi tadıyorsun. Acı ve biraz ekşisin. Belli ki kokuyorsun. Seçiminin hangisi olacağını anladın sonunda. Seçim şansının olmadığını anladın. Dramatik ve belki de acınası olmasın istiyorsun. Olsa da görünmesin. Bunlar son çabaların. Yazamıyorsun artık. Kısa ve karaktersiz cümlelerin. Yalından çok absürd sözcüklerin. Bitti söyleyeceklerin...Thank God for the Damage

tükeniyor

2009-01-03T06:36:00.000-08:00

Koruma, dedim kendime, bırak. Koruyunca olmuyor, yaşanmıyor böyle. Koruyunca ellerine yapışıyor. At dedim şemsiyeni, at, bırak saçlarını da. Geçirgen ol, dedim. Bırak alsınlar alabildikleri kadar. Farklı olduğunu sandım, zekice olduğunu. Düşünmeyi unuttum korumayınca. Hissetmeyi bile unuttum. Kelimelerimi korumuşum, sesimle birlikte. sustum en çok, susabildiğimce sustum.

Kapattıkça kapatmışım gözlerimi. Bir baktım ki kar yağmış. Önemi var mı o toprağın adının görünmedikten sonra... Yokmuş, hiç bir şey yokmuş...

İdare et kendini, dedim kendime. İdare et şimdilik. Açılacak sözcüklerin barıştıkça. Uzayacak cümlelerin çözümlere eskisi gibi. Kimseye değil, dedim kendime, kimseye değil güvenin, sevgin. Başını dik tutabiliyorsan kendine... Başaracaksın, dedim kendime, nasıl başardıysan bundan önce. Bahardaki serçeler gibi değil belki, gidenle gidilmiyor. Masum değilsin artık. Ellerin bulandı kana.

Ankalar gibi yine, hep öyle oldu. Masum doğmayanlar gibi. Karanlığını içinde taşıyanlar gibi. Yeniden doğmaya mahkum olanlar mutlu değildir ki zaten... Bu yüzden çarpılmadın mı o notaya...

ankara

2009-01-02T15:46:00.001-08:00

aslında aralıkta

o zamanlar aralıkta, hele bir de neredeyse ortalamışken

gümüş gibi sis olurdu. kar olmasa da sabahları kırağı olurdu

bütün şehir gri olurdu belki ama görsen severdin o griyi.
yine öyle oluyor

bu akşam da

sanki ben yaşamamışım gibi. sanki izlemişim bir zamanlar ağır aksak bir film gibi, hiç güldürmeyen, kasvetiyle battaniyeye sarılıp izlemişim gibi.

bazıları da hala var oldugunu iddia ediyorlar

ben mi unutuyorum görmeyi

öyle sabahların işte.

akşamüstünden biraz sonra, saat 8 civarı, kar yagmadan önce kırmızı oluyordu gökyüzü bazen

öyle olunca, ya da olayazınca sürekli yürüyebilirmişim gibi geliyordu

ürkütür normalde, can sıkar geceleri sokakta yürümek burada.

öyle olunca ürkmüyordum

nasılsa gecenin sonunda ölecekmişim gibi mi gelirdi acaba

özgürlükten çok

ugruna cesur olabilecek bişiler varmış gibi sanki

yoktu halbuki

back in the game 1

2008-12-09T15:23:00.001-08:00

"the woods are lovely, dark and deep,
and i have promises to keep
and miles to go before i sleep
miles to go before i sleep"

R.F. / Stopping By Woods on a Snowy Evening

And'in de dediği gibi, bir çok kişiyle öpüşmüşsünüdür, ama bir tanesi nefesini keser.. Dünya küçücük, dünya kollarımın arasında, dünya görüş alanımda.

melanj

2008-11-29T15:57:00.000-08:00

"korkmayacağım. korku aklın katilidir, korku toptan yokoluşu getiren küçük ölümdür. korkumla yüzleşeceğim. korkunun içimden ve yanımdan geçmesine izin vereceğim. ve geçip gittiği zaman geçtiği yolu görmek için iç gözümü ona çevireceğim. korkunun gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. yalnız ben kalacağım."

Bazen eski zamanları hatırlamaya çalışıyorum özellikle, bu ruhani durumlarımı, yoğunlukla boğuştuğum. O zamanlar altından kalkılamayacak gibi gelmesini bir kenara bırakacak olursak, o kadar yaşıyordum ki onlarla hafızamdan bu denli silineceğini hiç düşünmemiştim açıkçası.

Yozlaşmak düpedüz bu, kendine yabancılaşmak. Sanki o kadar uzak zamanlarda, o kadar uzak insanlar ki söz konusu kırıntılar, vasatın altında bir film izlemişim gibi aklımdalar. Yarın, bugünün böyle olmayacagını iddia edemem, etmiyorum da. Zaten düşüncelerimi tek bir kişiye, olaya, duruma ya da soruna kanalize edemiyorum, aldığım tek karar, plan yapmama & karar almama kararı iken bunun olmasını da beklemiyorum. Bu yüzden belki çok daha kolay silinecekler hafızamdan..

Her şeye rağmen beni düşündüren şey bu zamanların bu kadar sürümcemede olması aslında. Hafızamdan silinir belki -- biterse. Ya bitmezse hiç? Ya çok uzun süre kalırsa? Ya yıllar sürerse ve ben bu sürede karar almayarak ya da yanlış kararlar alarak sahip olduğum her şeyi kaybedersem?

Buları böyle yazdığıma bakma, korkmuyorum aslında, endişe duymuyorum şu an bunlardan. Düşünüyorum sadece, olmayacak diye bir kural yok sonuçta hayatta, olsa da oynamıyor kurallara göre nasılsa.

Rahatlatmadı beni yazmak, eskisi gibi değil ne yazdığım ne de etkisi.

Korkmayacağım, korku aklın katilidir...

domates'ten biçtiklerim

2008-11-22T08:11:00.001-08:00

En sevdiğimiz bizi kör ve sağır kılanlardır. Mutluluğu hızlı, acıyı yavaş yaşarız. Mutluluk anlamadan koşar damarlarımızda, acı sızar. Savurganlığımız gizlenir karanlık kuyulara, saniye saniye hissederiz. Bütün titreşimleri algılarız. Gözyaşının nerden geldiğini anlamasak da, gelirken hücre hücre biliriz.

Bütün döngüler gibidir aslında, farksız. İkisi kovalar birbirini, ikisi besler birbirini, ikisi yol açar birbirine. Geldiğimiz o nokta, ikisini birden istemediğimiz nokta, yaşamayı hakettiğimiz noktadır.

Bu kılıfı ne mutluluktan, ne acıdan biçmeli. Kılıf biçmemeli hiç, ya da öyle bir karıştırmalı ki ikisini, ikisini birden hissetmemeli.

Denememeli, çabalamamalı, vazgeçerek değil, bilinçli bir kabullenme sürecinden geçerek. İkisinin de ele geçirmek için saçından tutup sürüklediği hayatımızı kurtarmak istercesine, savaşarak değil, esir alınmışları kurtararak. Polisiyelerden öğrendiklerimizle hani.

"Eğer mutlu olmak istiyorsan, köyüne dönüp domates yetiştireceksin" demişti. Domatesle psikolojik savaşa gireceksin ama. Domates çürüyünce "nankör" diyeceksin ona. Yiyince "bitti" diyeceksin. Kış gelince "terketti" diyeceksin. Çünkü refleks olarak yaratıcısın. O tabloyu doldurmak zorundasın. Oldugu gibi de resmetsen, soyut da çalışsan, yapacaksın o domatesi. İnsana ağlamazsan domatese ağlayacaksın. İnsan mutlu etmezse, domates edecek seni.

Bunun dışında kör ve sağırsın. Merkeze herhangi bir şey koymaya şartlısın. Ve hep merkeze bakmaya. Kavramlar uydurduk kafamızdan bütün bilinmezlikler için ayrı ayrı. Adlandırınca anlamlanır diye. Boşlukta oldugumuzu reddettik, ediyoruz, edeceğiz. Anlamlanmadı. Anlamlanmayacak.

Böyle saçmalayıp durduk binyıllarca. Devam edeceğiz.

ever-ever

2008-11-22T08:09:00.001-08:00

Sus şimdi..
Yani, konuş, ama susman gerekenleri sus. Düşün ki pırıl pırıl bir denizde bedenin. Kafanı suya soktugunda, güneş hiç olmadıgı kadar yükseklerde kalıyor. Yaşam hiç olmadıgı kadar sahte geliyor, çünkü orada çok fazla kalamazsın. O histen şekillendirebilirsin rüyanı, ona şiirler yazabilirsin, ama kalamazsın orda.

Elinde olmayanlara methiyeler düzebilirsin. Ulaşamadıklarının bilincine parendeler atarak ulaşabilirsin. Aynı anda değil, mükemmel bir sinir bozuculukla, uzadı uzadıya uzatarak o lanet sesleri, yere düşüp parçalanan değersiz ruh küreleri gibisin.

Sus susman gerekenleri. Ayaklarını çıplak bırak şimdi. Nelerin dolaştığına bakmadan, ama yine de umursayarak yüzyıllık terkediliş gözyaşlarının çamurlaştırdığı toprağa bas. Hepsiyle temas etsin ayakların, gözlerini kapat. Çekinme kapatırken; neler göreceğini bildiğini biliyorum. Bütün utançları gözyaşı gözeneklerinin tıpası gibi hissedeceğini de.

Bedenlerini suçsuz yere iğrençlikle etiketlenmişlere armağan etmişler var orada değil mi? Ucuz ışıklandırılmış odalarda aceleye getirilmiş terleyen kadınlar var. Yırtıkları hiç yamanmayan adamlar...

Korkma onlardan, susman gerekenleri sustugun sürece. Tanı onları, olabildiğince tanı. Ziyaretçisin burada, ayakların topraktan çekilince ve deniz ciğerlerini henüz sıkıştırmazken göremezler seni.

Ama bir gün, kafası suyun altında olmayan başka bir adamın göz kapaklarının gerisinden, açlıkla bakacağız. Sen ve ben kemirilmiş olacağız parmak uçlarımızdan, doğasıyla ıslak ve biraz da çürük olacağız. Biraz mor ve belki biraz da yeşil olacağız. Temas gören noktalarımız çökük kalıyor olacağından, dokunamaz, sevişemez olacağız. Ve o kime ait olacağına karar veremeyeceğimiz göz kapaklarına bile, kim olursa olsun, artık elimize alıp tartabildiğimiz kalplerimizi uzatacağız. Çirkin, kaba bir pazarlığa girişeceğiz onlarla. Dişlerimizi göstereceğiz.

Aç gözlerini. Oyun bitti.

Konuşsana şimdi...

üçnoktabiracı

2008-11-22T08:08:00.001-08:00

Anlıyorum, hızla koşarken aralı gözlerinle, korkarak göreceklerinden, inandırırken kendini huzura, hevesi kesildi mutlu olan parçalarının.. Dur durak bilmemek kaygısızlık bıraktı ellerine, çekti parmakların vaatli bir zehir gibi hepsini.

Bu yüzden soğuk dokunuşların.

Anlıyorum evet, karmakarışıklaştırdığın dünyandan uykularını çaldı o zehir, acısını çıkarmaktasın şimdi. Sert vuruşlara duyarsızlaştırdın kendini. Çok tanıdık bana bu ağırlığın kasveti, çok yüklendi bilincime.

O kokunun çevrelediği semaya en uzak kuytulardan doğrulmak zor, çok zor kendine gelmek. Gerçekliği sorgulamak, gerçekliğe inanmamak, gerçeklikten vazgeçmek, gerçekliği o peri masalına karıştırıp uykuyla uyanıklık arasında o çizgide dengede durmak çok zor. Nihayet ağlamamaya başlar gözlerin. Nihayet tanırsın bedenini ve hazırdır ona kurdugun tuzaklar.

Acıyla evrildikçe, acıyı tanırsın. Tanımaktan memnun olacağın gelmezdi hiç aklına.

Mutlaka çıkacağız bu görüş alansız şehirden, mutlaka bir yol var orada bizim için yüzyıllardır biçilmemiş otlar arasından geçen, mutlaka kokusunu takip edeceğiz farkındalığımızın.

Ama bu, bugunun yaşanmışlıgını silmeyecek ağır aksak hafızamdan, ellerim kanına bulanacak - ki sonsuzdur acının evrimi...

red sparowes dinlerken..

2008-11-22T08:06:00.000-08:00

Hiç bir şeye değil, söyleneceklere üzülmeli. Söylenmiş olması gerekenlere, gözlerin arkasında kalmışlara... Bedenini sakınırsın kalabalıktan, bakışlarını ve duyularını sakınırsın. Sakınmadıkların kelimelerindir, kayıt altında tutma güdüsü vardır, hatırlamak bir reflekstir.

Hiç bir şey yapma, sadece iki kere düşün şimdi. Ellerin uzanırken boğazıma, titriyor musun? Gözlerinde ufacık bir şüphe görürsem ne yaparım, iki kere düşün. Ruh niyetine taşıdığın, aslında taşımaktan çok yoruldugun o çuvalın dibine tıktığın insaniyetten bir parça sezersem, nasıl bir silah vermiş olursun bana?

Dur ve iki kere düşün. Ölümsüzlüğe ulaştırdığın kibrini hasıraltı et bakalım, ne kalacak ellerinde? Bakalım aynalara takılı kalmış gözlerin gördüklerine inanacak mı? İnanmak zorunda kaldıklarını beğenecek mi?

Düşün, hangi gece kıyamet gibi gürültülü, hangi nefret güneşli bir okyanus açığıydı? Hangi düşünü benim kaftanımdan biçmeye çalıştığında karardı tırnakların?

Mutlak hakimiyet kurabildiğin tek şey, kendin olabilirsin. Mutlak anlayış, sana ait, kendini kavrayabilirsin.

Bunun dışında, ellerinin nereye uzandığına dikkat et. Merhameti ve nezaketi, ruh niyetine taşıdığın çuvala ben tıktım. Fazlasıyla sağlıklıyım.

...

2008-11-22T08:01:00.001-08:00

"..Gökyüzü, rüzgarları çıkartan ve fırtınları koparan yaratıklarla dolu. Duymuyor musunuz?...

Doğa güçlerinin ruhu kasırgaları üflüyor. Narsuk, iniltileriyle havanın akciğerlerini patlatıyor... Duymuyor musunuz?...

Çıplak sürüde, rüzgarın delik deşik ettiği biri var. Rüzgar seyyahların en güçlüsü. O..bana doğru geldiğini görüyorum. Duymuyor musunuz?"

Kurdugun tuzağın çapını iyi ayarlamalısın. Eğer yeryüzünde kasırgalar koparırsan durulmayan öfkeni dinleyerek, sen de sürüklenenlerden biri olabilirsin.

Bu ve çoğaltılabilir örneklerinde görülebileceği gibi olmasın diye, nefesimi tutuyorum bazen. Bencillik değil bunun adı, gerçekten değil. O kadar ileri görüşlü değilim, olamadıgım için aciz önlemlerim var.

Ne beni oldugum şey için suçla..ne de oldugun şeyden vazgeç...

Asla küçümseme karşındakini, yanındakini de küçümseme. Çünkü sen, gücünün, sınırlarının farkında oldugun için bu kadar güvenirken kendine, küçümsediklerin gücünün farkında olmayanlardır. Ve dolayısıyla onların seni alt etme riski, bildiklerinden daha fazladır.

Bilgi, güçtür, evet. Bilinmeyen daha büyük bir güçtür. Bu yüzden insanlar ölümden korkarlar. ölüm korkusuyla karanlık korkusu bu yüzden paraleldir.

Bilinen seni tehdit edip önlem almanı saglayabilirken, bilinmeyenin ne zaman geleceği belli değildir. Ağaçların yüksek ve sık oldugu bir orman gibidir. Hepsinin arkasını kontrol etmek mümkün değildir, sürekli menzildesindir.

Duyuyor musun?...

tütün

2008-11-22T08:00:00.001-08:00

"...İşte tütün suyuna eklenmiş yeni içki..

Nihayet canların yolu, ruhların besini tütünle tanışıyorsun...

...Tütün damarlarına sızacak. O'nu müttefikin yapmalısın; çünkü seni istediğin yere götürecek. Görmeni sağlayacak..."

Her şeyin tek nefese bağlı oldugunu çözmüş ve bütün çözümlemelerinizi, çıkarımlarınızı, denklemlerinizi, problemlerinizi, kalıplarınızı, komplekslerinizi ve kural mekanizmanızı alçakla basite indirgemiş durumdayım.

Her şey tek adım, tek yudum, tek nefes ve tek bir parmak hareketi kadar basit aslında, hepimiz bunu biliyoruz. Milyonlarca borcun altına gireriz, tek adımda gökdelenlerden toprak ana'ya doğru bırakırız kendimizi, arkamızda kaç adet gözyaşı kaldıgı hiç önemli değildir bu noktadan sonra.

Yalnızızdır, bunalırız, sabrederiz.. Olmuyor mu? Çekeriz tetiği ve beyin parçalarının duvarlara yapıştıgını görmüyoruz ya, o bile yeter. Onları görecek olanlar hiç mi hiç umrumuzda değil.

Bizi üzen, kıran, acı çektiren insanlar vardır, kaçamayız, kurtulamayız. Bir yudum onları alıp bizden uzaklara, bizi incitemeyecekleri yerlere götürecektir, çok kolaydır. Çok basittir her şey.

Çok basit...

Sonra da kalkıp bünyemizde barındırdıgımız asaleti (hatta asaletleri) 15 gün boyunca soluksuz anlatabiliriz, milyonda birle bile ne kadar güçlü oldugumuzu..

Hadi oradan! demek istiyorum izninizle..

kayıp

2008-11-22T07:58:00.001-08:00

Kötürüm ruhumuzu delmek ister gibi yagıyordu gittiği gün.. Sahip olamayacağı bir hazineyi düşürdüğünü söyledi yolunda. Asla geri dönmedi.

Yağmur, canımızı yakmak istercesine yağıyordu, uyudum.. Geri gelmemecesine öldürdüm bedenimi, ancak böyle özgür kalabilirdim. Özgür kalıp, asla tırmanamayacağım yüksekliklere dikebilirdim gözlerimi...

Naylon kanatlarımızı sökercesine yağıyordu yağmur, uyandığımda. Uyandığımda yakınımdaydı, ama bilmediğim yerlerdi yakınlarım. Göremiyordum, hissetmekse yakıyordu canımı, yağmurdan çok.

Öngörülmüş olan bizim kanayan ellerimiz miydi? Yoksa görenin gözbebekleri miydi kanayan?

Yanlışlarım, yanılışlarım için affet.. Yalnızlıklarım, yalnız bırakışlarım için de...

Hepsi bana ait, hepsi benim. Hepsi biraz senden, biraz hayattan çaldıklarım. Hepsi burada, hepsi kayıp.

Hepsi ellerimde...hepsi kan içinde...

Hepsi için yalvarabilirdim...

10ur

2008-11-22T07:56:00.001-08:00

Büfecinin bana öğrettiği çok güzel bişi vardı:

"Eger kasarsam şu bankta oturan 70 yaşındaki teyzeye bile aşık olabilirim!"

Eğer siz de yeterince kasarsanız, çok alakasız kişilere aşık olabilirsiniz!

Seni seviyorum büfeci, çok da özledim. Niye gittin ki buralardan hakkaten?

İyi geceler...(*)

a dream

2008-11-22T07:54:00.001-08:00

in visions of the dark night
i have dreamed of joy departed
but a waking dream of life and light
hath left me broken-hearted.

Ne sessizlikten, ne karanlıktan, ne de ölümden korkarak yaşıyorum. Hayatımdaki insanlara domino muamelesi yapmadım hiç. Zamanında da söylediğim gibi; yolcu olmak, geçip gitmek anlamına gelmez hayatlardan. Ayak bastıgın her yere kalmak için gidersin.

Dinlenmeli, uyumalı, duş almalı, konuşmalı, anlatmalı ve dinlemelisin.

Bir gün biterse gezip görülebilecek boyutlar, aslında her yerde kendini biraz bıraktıgını anlarsın. Tekrar katetmemek için onca yolu, toplamak için bıraktıklarını, kendini yenilemeyi denersin.

Seni düşüren de budur, kaldıran da..

İthafen konuşmayacağım. Güçleniyorum, an be an güçleniyorum. Yüksek ısılarda saklıyorum acımı. Acıma dokunanın elleri yanar.

Ateşini yıllarca içinde tuttuklarından mı yanarlar ankalar?

biz idik

2008-11-22T07:53:00.001-08:00

Fırtınadan korkmamak için, ona hükmetmemiz gerekiyormuş gibiydi. Sonra yağmurda erimediğimizi farkettik. Eğer yeterince saygı duyarsak, güneşin bizi yakmayacagını farkettik.

Sonra, farkedebileceklerimizin sınırsızlıgını farkettik. Burası, bizi kaybettiğiniz yer işte. Sizden bu noktada ayrıldık, yolumuzu değiştirdik.

Daha dikenli yollardan gitmiyorduk aslında, tek farkımız, daha az olmamıza rağmen, daha güçlü olmamızdı. Daha uzun adımlar atabilmemiz, daha az konuştugumuz halde, daha çok konuşmamızdı.

Sızlanmadık, birbirimize yaslanmadık, birbirimize güvenmedik, birbirimize saygı duyduk, birbirimize hayrandık bazen.

Hepimiz şovalye ruhluyduk, hepimiz sevmeyi biliyorduk. Hepimiz nefretimizi de biliyoduk, bir kaç adım ötesini otomatik olarak düşünüyorduk artık. Tek dakikamız boşa gitmiyordu, uyurken bile düşünüyorduk, uyurken bile keşfediyorduk.

Hep beraber miydik? Hayır. Çoğaldık bazen, bazen bölündük. Berbaer olmaya ihtiyacımız yoktu. Biz, kendi sınırlarımızı zorlayacaktık, tek tek...

Her kavramın bir dili vardı. Her kavramın bir yolu, yolsuzlugun bile anlamı vardı.

Gözbebeklerimizin içindekiler, direkt koruma altındaydı, pencerenin dışına koymak çok kolaydı gözden düşeni.

Pencereden içeri müdahale etmek, hiç birimize yakışmazdı. Bunu kendine yakıştıranlar içinse, her zaman bir cevabımız vardı...

Be careful with that axe, Eugene...

gerçek

2008-11-22T07:50:00.000-08:00

Kızdığın şeylerin ne olduğunu anlamak istemiştim aslında, ama anlamak daha çok canımı acıtabildi, bunu bilmiyodum.

Onikide sarhoş balkabağına dönüşmek biz daha gençken daha masumken güzelmiş.

Komşu pencereye taş atmak da komikmiş aslında...

Ve enerjiyi bulduğunu sanmak, bi çeşit kombine temas garantisine inanmak bu zamanlar, küçük düşürücü olabiliyormuş.

Evet, ne kadar uzak, o kadar yakın teorisine hiç inanmak istemedim, doğal yöntemler varken alternatif (ve sonsuz) yöntemler geliştirmeye inanmadım, belki de ben böyle bir gelişimden yana olan tek insan olarak kaldım, belki de ben küçük zamanlara sığdıramayan bir eksi kafayım.

Eskiden, biz daha genç daha masumken, omuzlar düşmezdi gerçek gözyaşlarını görünce..

...

2008-11-17T14:05:00.001-08:00

"...anahtarınla sessizce girersin eve...ev karanlıktır...sonra onu duyarsın...içerideki odada bu şarkıyı mırıldanmaktadır...işte o an aynı sessizlikte çık evden, çünkü terkedileceksin..."

O'na anlatmak, O'nun anlamaması...

2008-11-12T13:38:00.001-08:00

Burada, hiç bir amacım olmadan, hiç bir planım ve hiç bir bekleyişim, burada böyle rahatsız oturmaktan başka ufacık bir şey yok dökülmüş yüzümü toplayacak. Çalışamıyorum ve işe yarar hiç bir şey yapmadığım gibi, var olan hiç bir şeyi işe yaratamıyorum. Kimsenin cümlelerini dinlemek istemiyorum, kimsenin notalarını duymak... İyi gelebileceğine inandığım bütün şarkılar ve dizeler, cümleler ve sesler, akşam için yaptıkları hazırlıkları tamamlayıp şehre iniyorlar. Atkıları, şapkaları ve tüm aksesuarlarıyla orada olduklarını hiç bilmediğim...

İyi kötü herkes, iyi kötü bir şeylerle meşgul. İyi kötü herkes bir yerlerde iyi kötü. Adımlarını iyi kötü amaçlar doğrultusunda atıyorlar. Fikirlerinde hep somut şeyler - iyi kötü... Burada böylece oturmamın hiç bir amacı yok. Yelkovan bir tur attıktan sonra olacağım yerde olmamın da daha iyi bir amacı olmayacak ne yazık ki. Ne bir ilgi odağım var, ne de hevesim.

Zorunluluklaru yüzünden evime gidemiyorum, zorunluluklar yüzünden gideceğim yelkovan dört tur attıktan sonra. Olmayanlar kadar, olabileceklerin de düşmüyorum peşine. Herkesin meşguliyeti kendine...

Anlamayacağın yani, ne yalnız olabiliyorum, ne birlikte birileriyle. Zorunluluklar beni burada tutan, zorunluluklar dışarı iten. Kimin hayatıysa bu yaşadığım boş sahne, vay haline...

İdare eder bir kitabım, idare ederin biraz altında bir dinletim var, yakınlarımda, kol hizamda. İkisinin de varlıgı ciğerlerimi soluduğumda temizleyecek nitelikte değil, olamıyor, olduramıyorum. Alıyorum elime, okuyorum birkaç satır, kahraman bir sigara yakıyor, yakıyorum ben de. Kahraman bir mekana giriyor onun için yaratılmış, ben de giriyorum yarattığım bir mekana. Kahramana yöneliyor gözler ve sözler, ben şeffaflaşıyorum. Kahraman yürüyor, yürürken düşünüyor sapacağı sokakları, ben herhangi bir şehrin asfaltına yerleştiremiyorum düşlerimi... Kahraman kahraman oluyor, ben yalnız kalıyorum git gide. Işıkları yanıyor buranın azalan müşterileri için. Yalnızlığımı daha görünür kılmak için. Ben bitiremiyorum dilimdekini, gözümde bitiyor...

Bitti.

Destroying Eve

2008-11-09T11:27:00.000-08:00

Bu hastalıklı trajediyi icra etmek için çok erkenciyim. Bütün masumiyet ikonlarını acımadan yakabilirim, hiç birine de iç parçalayıcı görüntüler eklemem, dramatize etmem. Başkalarının gözyaşlarının bir şey ifade etmediği anlarda, kedi fare oyunu oynamam.

Dönüp gitmek, çok kolaydır.

Sonu gelmeyen sessizlikleri dinlemek bana bunları kattı sanırım.

Hazırdık hepimiz çağrışım oyunu oynamaya, kelimeleri eğip bükmeye, hepimiz sahibiyiz onların..ayrı ayrı.

Birden çok sahibe itaat etmekten yorulup, isyan ettiler bigün onlar da. Sonunda hepimiz kelimesiz kaldık. Elimizde sadece noktalama işaretleri kaldı, onları da küskünlükle, kimi zaman gazapla fırlatıp attık. Erişemeyeceğimiz yerlere düştüler, onlar da bize küstüler.

Bacaklarımızı karnımıza çekip duvar diplerinde oturmanın bize bir şey katmadıgını anlamamız uzun sürmedi.

Kendi gözyaşlarımıza sinirlenip, hışımla sildik onları. Sonra ne mi oldu? Akmadılar bir daha. Kaybettikçe uslanmadık, yitirmekten yorulmadık. Kalburüstü yalanlarımız vardı elimizde, tükenmedikleri için dost belledik onları. Terketmeyecektik onları, müebbet kontratımız vardı onlarla. Zor zamanlarımızda sol omzumuzda çıkan ezik şeytancık gibi olduklarını anladıgımızda, çoktan onun bizi soktugu yolu yarılamış olacaktık, ve geri dönmeye üşenecekti ruhumuz.

Çünkü duvar diplerinde, bacaklarımızı karnımıza çekerek oturmaya alıştırmıştık onu. Her şeyin bir kolayı vardı, yollar geri dönülmek için değildi hani? Hem bilmiyor muyduk ne istediğimizi? Neden bu kadar zayıf ve kararsızdık?...Bu onların suçu değildi, acı borçlanmıştık ruhlarımıza.

Ve hesabını tutamayacak kadar batmıştık.
Ve bizi sahte senetlere başvuracak kadar kahpeydi ruhlarımız.
Ve çabalamaktansa, borç acılara ağlamayı tercih etmişti aciz varlığımız.

Şimdi o geri dönüşlerin, sinirlendirilmiş, hırslandırılmış çocuk gibi zaptedilmezliğindeyiz.

Kızıyoruz ağlanacak halimize.
Reddediyoruz ağlanacak halimizi.
Ateş toplarını birbirimizin üzerine atıyoruz, hala..

Hala birbirimize ihtiyacımızın olacağı zamanları düşünmüyoruz, hala körüz.

Hala kedi fare oyunu oynuyoruz.

Hiç mi korkmuyorsun?...

Can you feel what's crawling under your skin?

the downest dream

2008-11-09T11:23:00.000-08:00

Isolated so long, blighted by the first frost.
Longing for the warmth of human touch.
Through this wall of ice I can see you..

Örümcekler dolaşıyor beynimde, örümcekler, tıkır tıkır işliyorlar beynimde, kristalden ağlarını örüyorlar. Gözbebeklerim küçülüyor, beynimin içine itiliyor gözlerim.

Küçükken gördüğüm o rüya vardı, her sabah ürpertisiyle uyanırdım, o ölüm trenine binerdik, gülümserdi annem, fısıldardı kulagıma "Dayan..korkma artık her şey güzel olacak.."diye.
Gülmesin, paniklesin isterdim, o güldükçe ben korkardım.

Callous only outside, from the kicking
And the beating down.
Please rip them from my body, please!

Bizi gitmememiz gerekn yerlere götürürdü o tren, sevmezdim onu, babam kucagına alıp zorla oturturdu beni, ama kızmazdı, gülümserdi. O gülümsedikçe korkardım ben. Dişlerime ve bileklerime geçirilen o soğuk şeyden nefret ederdim, uyanınca sabah, hala onu hissediyor olurdum vücudumda, babamın yüzünü odamın kapısında görürdüm, gülümseyen suratını, istemezdim gülümsemesini.

Glacier growing larger.
Mirror growing darker.
Do you see the blue?

Bedeninden kazımak o acıları, hayatın bana verdiği bu işte. Etrafımdaki herkes yok olurdu o vadiden asagı koşarken, kafataslarının arasından, güneş tepede parlarken, gözümü yakıp, ellerimi ısıtmazken, herkes korku içinde bakarken arkamdan, ama kimse peşimden gelecek kadar sevmemişken beni, kazımak zor onlar bedenimden. Örümcekler var beynimde, işliyorlar tıkır tıkır kristalden ağlarını..

My forefront of consciousness.
Has been ignored.
The healing touch of time has abandoned me.
Abandoned me!

En büyük ihanetimi zaman verdi bana, ifşa etti güvenimi. Altına saklandıgım yorganı sevmedim ben, çocuk aklımla evimizin yüz metre ötesindeki tepeye gömdüğüm çakma hazineleri çıkarmaya gittim gece. Korku korkutmadı beni, ne cesaretti ama, ne cesaret..

Reaching through the ice at last.
But you feel the frost and run.
Run from me back to the secure..

Bu yüzden örümcekler var beynimde, tiksiniyorum sizden, korkaklardan, ödleklerden, ölüme bile haykırarak gidebilecekken ben sizin çürümüş varoluşunuzu korumak için... Gözbebeklerim küçülüyor düşündükçe, beynime çekiliyorlar gözlerim. O tuhaf his yine dişlerimde ve bileklerimde.

You didn't belong here anyway..

godot

2008-11-09T11:21:00.000-08:00

"Why are we here, that is the question. And we are blessed in this, that we happen to know the answer. Yes, in this immense confusion one thing alone is clear. We are waiting for Godot to come!.."

Sessizliğe kapatıyoruz kulaklarımızı manasız sesler yerine. Sessizliğin bir nedeni var mı diye sormuyoruz, sessizliği düşünmüyor, sessizlikten belki ürküyoruz sadece.

Çünkü yalanlarımızı, suratımızdan kazıdıgımız maskeleri, aldatışlarımızı, hırs gözyaşlarımızı ve intikamımızın kanlı baltasını oraya sakladık. Çürümüş köklerimiz bize, hırsızlık yaptığımızda, çaldıklarımızı mal sahibinin yastıgının altına, asla bakmayacağı bir yere saklamayı öğretti ya hani... Öyle yaptık biz de. Çünkü o sessizlik, herkesin ayıplarını atıp bir daha dönüp bakmadığı, kimsenin (hiç kimsenin ipiyle) inmeyeceği bir kuyuydu.

Oysa bu dünya, biz onu kirletmeden önce de sadece gül bahçesi değildi. Organik besinler, temiz hava ve mavi deniz değildi. Bataklık sinekleri ve çöl akrepleri vardılar. Akbabalar leş yerdi o zaman da. Büyük balık küçük balığı aynı hissiyatla yutardı.

Bekliyoruz, bekliyoruz asla gelmeyecekler ve aslında hiç var olmamışlar için. Bekliyoruz ayaklarımız perçinlenene kadar. Bekliyoruz umudumuzu sorgulamadan, ona sahip değilken ve bunun farkındayken de. Umut değil, umutsuzluk bizi bekleten, çünkü varoluştan kirliyiz, yaradılıştan kuyuya atacaklarımızı paketlemeye endeksliyiz. Beklenen asla gelmediğinde, ve biz nihayet bunu yükses sesle söyleyebildiğimizde, bu bekleyişi atıyoruz o kuyuya, lakin kımıldayamıyoruz...

Kendimizi bilmiyoruz, onları bilmeye çalışmaktan. Tanrıyı anlamaya çalışmaktan, kendimizi anlayamıyoruz. Onların düşündüğünden biçmekteyiz kaftanımızı, kendi düşüncelerimizi kuyulara atıyoruz. Kendi canımızı yakıyoruz, kendi ölümümüzü düşünmüyoruz onların ölüsüne ağlamaktan.

Kimiz biz? Ne yapıyoruz?..

forsaken

2008-11-09T11:03:00.000-08:00

"Gelme dedin, gelmedim. Git dersen de acıtır, ama giderim. Kapıyı gösterme bana, ben biliyorum çıkışı. Gidiyorum işte senin için, daha fazla ne yapabilirim?.."

Sana söylüyorum yine bunları, kadife gecelerine fısıldıyorum Ankara... Keskin soğuğu var ya o gecelerinin, fikrimi donduran soğuğu, zamanı durduramayan halbuki... Zamanı nasıl da kanatarak akıtan, nasıl da ağır çekim izleten bütün acı sahneleri. Hep bu soğuğun.

Bugun terkedilişimin bilmemkaçıncı günü Ankara. Bugun, bir daha asla toparlayamayacağım yıkılışımın kesin ay dönümü. Çatlatmaya çalıştığım o ruh küresi ne oldu biliyor musun? Bilme boşver, bilme...

Hiç üşüdü mü ruhun? Hiç ıslandı mı? Bir geceye kaç hıçkırık sığdırabilirim, hiç oturup hesapladın mı? Hiç denedin mi kabuslarını saymayı, denedin mi gözyaşlarını kanatmayı, kopardığın kanatlarını tutkalla yapıştırmayı...

Beni o kadar anlıyorsun ki Ankara... Yok senin sevenin, öylesine basıyorlar ki ayaklarını yüreğine... öylesine nankörce, öylesine......

Düşünme artık bunları. Düşünüp üzülme. Sakın düşünme. Düşünürsen, arkandan ağlayacaklarını bulamadan yok olacaksın.

Ah... Üzgünüm.. Sen umut etmeyi çoktan bıraktın...